Dziecko od poczęcia rozwija się zgodnie z pamięcią genetyczną przodków, jego potencjalność rozwojowa, zależy od wielopokoleniowych doświadczeń i kapitału kulturowego rodziny, im wyższej jakości doświadczenia w rodzinie tym zdrowsza potencjalność genetyczna, neurologiczna dziecka. Jeżeli jednak w ujęciu wielopokoleniowym w systemach rodzinnych ojca i matki doszło do wydarzeń krytycznych, a przede wszystkim w rodzinie stosowano każdą lub wybraną formę przemocy: emocjonalną (krzyk wrzask), fizyczną, seksualną, edukacyjną, egzystencjalną, religijną, polityczną, jak również różnicowano sposób w jaki traktowani byli synowie i córki, to pamięć genetyczna dziecka już w chwili poczęcia obarczona jest anomaliami w zakresie pamięci przemocowych schematów zachowania. Prawidłowy rozwój dziecka zależy od wiedzy rodziców jak od poczęcia aktywować neurogenezę dla nowych wzorów zachowania. Wiedza rodziców jest kluczowa, by stymulować rozwój inteligencji dziecka i dbać o jego prawidłowy wszechstronny rozwój, wspierając go w procesie kilkunastoletniego dorastania do dorosłości.
Wychowanie jest procesem długotrwałym, to około dwadzieścia lat intensywnego wysiłku, by rozwinąć w dziecku kluczowe kompetencje, autonomię myślenia, inteligencję oraz samodzielność. Fundamentem dla doskonalenia inteligencji dziecka jest okres wczesnego dzieciństwa. Im więcej wiedzy rodzice posiądą o tym jak rozwija się organizm i jak go kształtować, im więcej zainwestują sami w dziecko i siebie, na początkowym etapie jego życia, tym późniejsze okresy dojrzewania, będą spokojniejsze a życie rodzinne szczęśliwsze.